vrijdag 23 juni 2017

Overdenkingen


Schrijven heb ik altijd gedaan. Op mijn 12e ben ik ermee begonnen, in een oud poëziealbum en ik heb ze allemaal nog. Al mijn gedachtenspinsels liggen in een stapel schriftjes in de kast. Alleen het kopen van een nieuw schriftje was al een genoegen. Ik denk dat ik het nodig had om zaken van me af te schrijven. Een soort therapie, zonder dat ik daar toen ooit van gehoord had, als natuurlijke behoefte. Heel lang heb ik dat gedaan, in die schriftjes schrijven, maar op een gegeven moment had ik het niet echt meer nodig. Daarna heb ik het nog maar af en toe gedaan en ben ik met dit blog begonnen. Hieronder nog een overdenking die ik gister tegenkwam toen ik op zoek was naar een schrijfblok. Licht aangepast overgenomen.

10 april 2009
"We zijn de weg kwijt geraakt. Dat waar het om gaat in het leven zijn we uit het oog verloren. Het hoogste doel in het leven lijkt het verdienen van veel geld, groei, meer. Het is nooit genoeg. Dat geldt voor inkomsten, maar ook voor mensen. Er zijn te weinig mensen om de AOW te kunnen betalen, dus moeten er meer mensen (kinderen) komen. Zijn er dan geen andere manieren waarop we ervoor kunnen zorgen dat we het goed hebben met elkaar?
De crisis is zo gek nog niet. Wellicht dat nu weer naar boven komt waar het echt om draait in het leven.

Het leven heeft geen doel, het doel is leven.

Nu maken we van het doel het streven naar welvaart (wat is dat eigenlijk?) en het streven naar meer. Het is nooit genoeg en wanneer houdt dat op, dat streven? Meer is een oneindige term. Meer en groei zijn oneindig. Het kan altijd beter, meer. En in dat proces verknoeien we onze leefwereld. We zijn zo gefocust op dat 'meer' en 'beter', dat datgene waar het om draait aan ons voorbij gaat en zelfs vernietigd wordt.

Alles waar we naar streven levert een probleem op waar we dan weer een oplossing voor zoeken. De gezondheidszorg is 'verbeterd', waardoor we langer leven en dus ook met steeds meer mensen zijn. Omdat we met steeds meer zijn, moet de natuur wijken voor meer huizen, fabrieken en landbouwgrond waarop dan weer meer verbouwd mag worden om al die mensen van voedsel te kunnen voorzien. We overrulen de natuur en proberen dan een oplossing te bedenken voor de problemen die daardoor ontstaan. Wat een raar bestaan eigenlijk. Ik maak een probleem en zoek er dan een oplossing voor. 


Terwijl de oplossing er juist misschien wel in ligt om niets te doen. De natuur reguleert zichzelf.

Wij proberen bijvoorbeeld bepaalde diersoorten in stand te houden, waardoor er juist weer teveel van komen, die we dan vervolgens weer afschieten.
Is de opwarming van de aarde en de natuurrampen die daar mede verband mee houden niet ook de natuur die het weer uit handen neemt van de mens, het verstand? De natuur reguleert zichzelf, evolueert als dat nodig is en ruimt ook op als dat nodig is. Zou het zo kunnen zijn dat de natuur hiermee het natuurlijk evenwicht probeert te herstellen? Omdat er wellicht teveel mensen zijn om in evenwicht te leven?

Is de oplossing er in gelegen om het niet over te nemen, maar het achterover leunen of liever in het accepteren en er in meebewegen?

Het doel van het leven is leven op zich. Houdt dat niet in dat we er alleen voor hoeven zorgen dat we kunnen eten, van waar de natuur in voorziet en op een fatsoenlijke manier met elkaar omgaan en voor elkaar zorgen? Hebben we daar ook niet onze handen vol aan? Omdat we met zoveel zijn moet er een groep bezig gehouden worden zo lijkt het. Is het zo gegaan? Dat de boventallige mensen zich gingen vervelen en bezigheden voor zichzelf gingen bedenken? En de mens die nog wel nuttig bezig was, ging kopiëren, misschien wel uit jaloezie? Maar het product daarvan was natuurlijk teveel, dus ging men met elkaar concurreren. Is zo de onzin ontstaan?

Kleding heeft als enige doel om ons warm te houden, ons te beschermen tegen weersinvloeden, maar het is zijn doel volledig voorbij geschoten. Nu heeft kleding een heel ander doel; om gezien te worden of om te classificeren (ergo:ik hoor bij die groep/stam) of om te overtuigen, om überhaupt gehoord te worden."


En op 30 juni van datzelfde jaar nog het volgende stukje:


"Ik pas niet in die wereld van 'belangrijke mensen', dus wordt het tijd dat ik me er uit terugtrek. Het zou sowieso niet een streven moeten zijn om erbij te willen horen. Ik wil geen spelletje spelen en dan is het eigenlijk al genoeg om er niet bij te horen. En ik krijg dat elke keer weer voor mijn kiezen. En het stomme is dat het dan toch iedere keer weer een teleurstelling is."


Tot zover een kleine blik in mijn hart in 2009. Er is niet heel erg veel veranderd...

dinsdag 23 mei 2017

Het illustere lustrum

Deze maand is het precies 5 jaar geleden. Op 1 mei 2012 werd ik opgenomen, op 2 mei vervoerd naar een ziekenhuis dat de hersenoperatie aan kon en op 8 mei werd de vuistgrote tumor grotendeels verwijderd.

Volgens de statistieken ben je na 5 jaar schoon 'genezen'. Nu is dát lastig te halen, want de tumor zit verweven in mijn hersenen. Ik ging voor 5 jaar vrij van groei. Dat heb ik net niet gehaald, omdat de tumor in oktober 2016 bleek te zijn gegroeid. Minimaal weliswaar, maar toch. 
Toch is het reden voor een 'feestje' want bij de laatste controle in april 2017 is de uitslag weer: 

een stabiel ziektebeeld!


Niet dat ik nu op mijn lauweren kan rusten, want deze situatie vraagt een 24/7 inzet. Soms vergeet ik het heel even, maar toch is hij er altijd. Ik kan er geen 'vakantie' van nemen of hem achter het behang plakken. Ik mag er goed voor zorgen. 


Gelukkig gun ik het mezelf om te helen, dus we gaan vrolijk verder op het ingeslagen pad en we zullen zien of de tomeloze inzet de volgende keer beloond wordt met krimp.



zondag 26 maart 2017

Op weg naar herstel... (8)


Het wordt me steeds meer duidelijk dat er niet zoiets bestaat als een standaard gezonde voeding. Dat wat voor de één gezond is, is dat niet voor de ander. Goede voeding is dus heel persoonlijk. Zo weet ik van iemand die beter alleen vlees kan eten en niet teveel of geen groenten. Klinkt heel bizar, maar in groeten en fruit zit dus een stofje waar je erg gevoelig voor kunt zijn, wat die persoon is. Dus ook al eet hij voeding waarvan in het algemeen gezegd wordt dat het gezond is, hij wordt er juist zieker van.

En ik leer me suf over voeding sinds ik begonnen ben met het ketogeen'dieet', of in ieder geval, ik ben een poging aan het doen om in ketose te komen, wat nog niet meevalt. Veel voorgangers zijn met deze levenswijze begonnen om af te vallen, maar er zijn er ook die zo leven vanwege de gezondheidsvoordelen. Dat laatste is ook mijn motivatie, want afvallen dat is niet nodig. Ik mag zelfs opletten dat ik niet teveel gewicht kwijt raak.

Mijn motivatie komt voort uit het feit dat kanker en suiker geen goede combinatie is. Ik was al begonnen met minderen door minder brood te eten, maar nu zie ik opeens hoeveel koolhydraten er in eten zit! Dat is niet mals. Het is de bedoeling dat ik mijn energie voornamelijk uit vetten ga halen in plaats van uit suikers (glucose). Bovendien ga ik voor optimale gezondheid voor mijn hersenen en dat betekent dat ik ook gluten geschrapt heb.

Het is een heel gepuzzel om mijn eten volwaardig te houden/krijgen. Daar had ik dan ook de hulp voor ingeschakeld van een diëtist, maar als je me light dranken en margarine adviseert, ben je mijn vertrouwen kwijt. Had ook al een poging gedaan om via het VUmc, waar ik tenslotte onder behandeling ben, begeleiding te regelen, maar dat kan alleen als er een 'medische indicatie' is. Een hersentumor is blijkbaar niet genoeg. Duidelijk dat voeding door de medische wetenschap niet gezien wordt als medicijn, ondanks dat de grondlegger van de Westerse medische wetenschap dat juist als uitgangspunt nam.
Dan maar zelf aan de slag. 
Op een of andere manier voelt dat ook wel fijn. Nu neem ik de verantwoordelijkheid voor mijn eigen gezondheid zelf in de hand. Al is het natuurlijk ook fijn als er iemand is met verstand van zaken die met je meekijkt. Ik neem mijn gezondheid niet licht op. Fijn hierin is dat ik via internet veel informatie kan vergaren. Het is een studie op zich om goed voor jezelf te zorgen.

Wel vind ik het belangrijk om er niet te obsessief mee bezig te zijn. Balans!
Ook komt hier 'voelen' en 'bewustzijn' bij kijken, want zoals ik zei, wat gezond is voor de één, hoeft dat niet te zijn voor de ander. Dus ik mag goed in contact blijven met mijn lijf om op te merken hoe ze reageert op wat ik eet. Daar speelt ook mindfulness een rol, want merk ik op wat mijn lijf zegt over voeding, of wat ik denk over eten. En wat te denken van plezier, eten mag ook fijn zijn. Zo komt er heel veel samen in eten.

Al ben ik nog maar net begonnen met deze levenswijze, ik word er nu al blij van. Ik voel me weer een soort 'jager/verzamelaar' op zoek naar, voor mij, goede voeding. Dat blije zou ook al een neveneffect kunnen zijn van deze manier van eten, want voeding heeft vanzelfsprekend ook effect op je hersenen.

Dit voelt goed, alsof ik nog verder op de juiste weg ben.

maandag 27 februari 2017

Doe meer van waar je blij van wordt...


Dat alles uit energie bestaat, is volgens mij wel duidelijk. En als dat niet zo is, dan kun je er hier meer over lezen. Er is teveel informatie beschikbaar om hier te delen, maar er is heel veel te vinden als je er naar op zoek gaat. Omdat ik weet hoe belangrijk het is om je eigen energiefrequentie zo hoog mogelijk te houden, wil ik er alles aan doen om dat voor elkaar te krijgen. Want eerlijk is eerlijk, ik ben echt niet altijd maar blij of positief, mocht je dat wel denken. Na de laatste scan waar ik in deze blogpost over schreef, had ik best veel moeite om weer op de, in mijn ogen, goeie plek te komen en mijn 'goeie' (want wat is goed) energie weer terug te vinden. Het heeft best lang geduurd, maar inmiddels bevind ik me weer steeds vaker op een fijne plek. Daar bedoel ik dan geen locatie mee, maar het gevoel in mijzelf. 

Ikzelf heb er al heel veel over gelezen, maar als je daar geen zin in hebt, kun je hier een kort filmpje kijken. 
Dankbaar heb ik me al vaker gevoeld. Dat was dan alleen niet echt een keuze, ik werd door dat gevoel verrast en overspoeld. Daarom weet ik ook zo goed dat zeggen dat je ergens dankbaar voor bent heel iets anders is, dan het echt voelen. En dan ook écht voelen, tot in je tenen. 
Het gevoel zelf oproepen, vind ik veel lastiger. Dus het idee is om meer te doen van de dingen waar ik blij van word, dan volgt het gevoel vanzelf. Tenminste, volgens mij werkt dat zo.

Meer doen van waar ik blij van word, wil overigens niet zeggen dat het alleen maar leuk is om te doen. Ik word namelijk ook blij van een schoon huis, maar niet zo blij van het werk om dat voor elkaar te krijgen. Opruimen vind ik wel leuk. Ik heb met heel veel plezier het boek 'Opgeruimd!' van Marie Kondo gelezen. Alleen van het lezen van het boek, werd ik al blij en de eerste vuilniszakken zijn inmiddels de deur uit.
Daarnaast weet ik ook dat het goed is voor me en dat je daadwerkelijk blij wordt van sporten. Het is vast herkenbaar dat je niet altijd zin hebt om te sporten, maar het is wel goed om te doen en achteraf ben ik er wel blij om dat ik het gedaan heb! Dus soms kun je je er het beste overheen zetten en het gewoon doen!

Dat geldt voor huishoudelijke taken.


En ook voor sport.



Op dit moment word ik heel blij van het volgen van de Mindfulnesstraining. Niet dat ik het altijd makkelijk vind, maar wel heel erg leuk en ik krijg er energie van, wat voor mij hetzelfde is.
En door mindful te oefenen met de dingen die ik in eerste instantie misschien wat minder leuk vind om te doen, huishoudelijke zaken bijvoorbeeld, krijgen die een andere kwaliteit. Is het opeens veel minder erg en ben ik zelfs een beetje blij dat ik ermee heb kunnen oefenen. Een beetje maar dan hè, laten we niet overdrijven.
En door zelf meer vreugde of plezier te ervaren, trek je er ook meer van aan! En het brengt meer lichtheid in het leven, het hoeft ook allemaal niet zo serieus.


Met social media heb ik een haat/liefde-verhouding. Ik vind het niet fijn om uren achter de computer te hebben gezeten en al die posts maar voorbij te hebben gescrold, dat geeft me niet echt energie. Tenzij ik bij toeval iets tegenkom wat ik anders niet had gevonden, zoals dit bericht. Dat had ik nooit gevonden als ik niet een beetje aan het scrollen was geweest. En ik word er dan ook blij van als ik het ziekenhuis waar ik onder behandeling ben in contact heb kunnen brengen met het ziekenhuis in Londen waar de Scarborough-methode ontdekt is. Voor zover ze niet al met elkaar in contact waren, ze zouden dat uitzoeken, zo is me verzekerd.

Óf als ik door te scrollen en surfen nieuwe mensen ontmoet of mooie initiatieven ontdek. 
Dus wel social media, maar misschien wat meer met mate. En ook dat vraagt om aandacht en bewustzijn. Nog meer oefenmogelijkheden!



woensdag 25 januari 2017

Cooked!



Op Netflix is de miniserie 'Cooked' te zien, waarin Michael Pollan je meeneemt in de wereld van het koken aan de hand van de 4 elementen: Fire, Water, Air en Earth.
Een prachtige documentaire over de oorsprong van koken en het transformatieproces wat zich tijdens het koken plaatsvindt. 

Gister heb ik de laatste aflevering, 'Earth', gekeken en na deze aflevering kreeg ik een hernieuwde fascinatie voor het leven en onze natuur. 

Een bijzonder mooie serie die ik iedereen aan kan raden. Hieronder staat de trailer mocht je interesse hebben.



Even een blogpost van een hele andere orde tussendoor. Er is er ook weer een in de maak over mijn 'proces', die volgt binnenkort.

zaterdag 12 november 2016

Voor het echie...

Op 26 oktober kregen D. en ik de uitslag van de MRI waar ik hier over vertelde. Andere keren verlieten we de spreekkamer in licht euforische stemming omdat het steeds goed nieuws was, geen activiteit waarneembaar. Dit keer liep het iets anders. De neurochirurg noemde de MRI opnieuw goed, maar voor het eerst is er groei waargenomen. Het is gelukkig nog steeds goed nieuws in de zin dat de groei zo minimaal is dat er geen behandelplan aan de orde is en dat ik gewoon een nieuwe MRI krijg over een half jaar, maar dit is wel echt een heel erge domper.
Geloof dat we nog nooit zo stil zijn geweest in de tram.
Deze uitslag komt bij mij harder binnen dan de diagnose in 2012. Dat is op zich positief want dat betekent dat ik bewuster ben en niet zo daas als toen, maar ik vind het wel een hard gelag. 
Tot nu toe is er steeds een opwaartse lijn geweest in het proces. Dat begon voor mij al bij het wakker worden uit de operatie en vervolgens weer kunnen lopen en op een gegeven moment zelfs 25 km kunnen steppen. Nu is er voor mijn gevoel voor het eerst een neerwaartse lijn ingezet. De neurochirurg gaf ook aan dat het doel is om ervoor te zorgen dat er zo lang mogelijk een zo hoog mogelijke kwaliteit van leven is. Dat was ook wel even slikken. Hiermee zijn we weer voor een nieuwe uitdaging geplaatst. Nu is het echt...
Als ik iets heb geleerd uit eerdere ervaring is het dat het goed is om je leven weer op te pakken waar je gebleven bent, ook al zou mijn eerste instinctieve reactie zijn om in mijn bed te kruipen, de deken over mijn hoofd trekken en er niet meer uit te komen. Hoe aangenaam dat ook mag klinken, het lost niets op en helpt me ook niet verder. Ik ben en blijf een controlfreak en dit is nou net iets waar ik geen controle over heb. Heel beangstigend dus voor mij. Het vraagt weer nieuwe moed. Allereerst om gewoon door te gaan. En als ik dan geen controle heb, wat kan ik dan wel doen. Na een week de tijd te hebben genomen voor mezelf, komt er heel langzaam weer wat moed in en ontstond er een plan voor hoe nu verder. Dit is waar ik op uitgekomen ben.
Acceptatie
Dit komt op de eerste plaats. Want ook al weet ik al een tijdje wat er aan de hand is, voor mijn gevoel is het proces van accepteren nu pas in gang gezet. Niet voor niets komt dit nieuws als een schok. Omdat het zo goed ging, heb ik het nog enigszins kunnen ontkennen of negeren. Nu kan ik er niet meer omheen. Ik mag nu gaan accepteren dat het leven eindig is. Voor de een komt dat einde misschien iets eerder dan voor de ander. En voor de een wat onverwachter dan voor de ander, maar een feit is dat het een keer komt. 


Lijf en leden
Het allerbelangrijkst is volgens mij om in goede conditie te blijven. En aan alleen conditie heeft mijn lijf ook niet alles, dus daarbij mag ik ook werken aan kracht en flexibiliteit. Als mijn lijf krachtig en flexibel is, volgt mijn geest daarin ook is mijn overtuiging. 
Verder heeft mijn lijf, om dat alles te kunnen bewerkstelligen, gezonde voeding nodig. Zoveel mogelijk biologisch, maar daar hoef ik ook niet te ingewikkeld over te doen, want dat levert weer stress op en daar wil ik nou juist zo min mogelijk van.
Een goede ademhaling is ook een belangrijke factor om mezelf zo sterk mogelijk te houden. Ik oefen daarvoor nog steeds met de Buteyko-methode
En verder alles wat een positieve invloed kan hebben, bewezen of niet.
Ontspannen
Dit is ook onderdeel van lijf en leden, maar omdat het voor mij een extra uitdaging is, noem ik het apart. Het is helemaal niet moeilijk om na zo'n uitslag in paniek te schieten. Helemaal als ik zo'n uitspraak als 'zo lang mogelijk, een zo hoog mogelijke kwaliteit van leven' hoor. Dat klinkt voor mij alsof het al bijna afgelopen is. En dan komen als vanzelf ook de prognoses voorbij die in het verleden zijn genoemd en dan schieten gedachtes voorbij als 'Hoe lang heb ik nog?'. Sowieso schieten allerlei gedachten voorbij en die zijn niet altijd positief. Nu zijn prognoses geen goede graadmeter om je aan vast te houden, want ik heb er genoeg gehoord, waar de prognose ronduit slecht was en die niet uitgekomen zijn. Dus niet gek laten maken en zoveel mogelijk ontspannen.


'De kwaliteit van je leven wordt bepaald door de kwaliteit van je gedachten.'

Gelukkig is mijn meditatie al een routine geworden, dus het kost me geen moeite om te gaan zitten en stil te zijn. 
En ik hoef niet alles alleen te doen, dus ik maak ook gebruik van anderen om me hierbij te helpen. Zo is de Craniosacraal therapie heel behulpzaam om goed te ontspannen. Al ga ik, vanwege de niet geringe kosten, niet vaak, het helpt me om te ontspannen. 
Daarnaast ga ik mezelf ook trainen om in het moment te leven en niet teveel stil te staan bij wat geweest is of nog komen gaat. De meditatie doe ik twee keer per dag voor een half uur, maar ik zou graag elk moment zo ontspannen mogelijk willen zijn. In januari begin ik daarom met een Mindfulnesstraining.
Plezier
Een heel belangrijk onderdeel is plezier. Een van de dingen die me meteen duidelijk werd. Want hoe lang ik ook nog heb, het wordt er niet beter op als ik die tijd doorbreng met bijvoorbeeld zorgen maken, ik weet het namelijk niet. Alle tijd die ik heb, wil zo goed mogelijk doorbrengen met zoveel mogelijk plezier. 
Daarvoor kan ik een aantal 'trucjes' inzetten waar ik al eerder over geschreven heb. Zoals het huppelen, gegarandeerd dat ik daar blij van word. En glimlachen, ook al ben ik misschien niet zo heel blij, en dansen en vrolijke muziek. En al het andere waar ik blij van word. Ook al voel ik me misschien helemaal niet zo vrolijk, dit soort dingen zorgt ervoor dat dat verandert.
Doel
Ook belangrijk om goed verder te kunnen, is om een doel te hebben. Niet teveel maar in ieder geval iets om naar uit te kijken en om me goed over te voelen als ik het bereikt heb. Zonder er al te rigide mee om te gaan, want ook als iets misschien niet lukt, is het goed. Dit wil ik vooral met heel veel zelfliefde doen. Een doel is iets waar ik aan vast kan houden en waardoor ik verder kom. 

Positiviteit
Voorheen vond ik het niet zo moeilijk om positief te zijn en te blijven, maar ik merk dat het me nu veel meer moeite kost. Die mindset is een grotere uitdaging geworden. Er zal nog wel wat tijd overheen gaan om ook dat weer in elke vezel te voelen. 
Elke dag een dagboek bijhouden met de dingen waar ik dankbaar voor ben, gaat me daar hopelijk ook weer bij helpen. 

Oefening
Wat het in ieder geval blijft is een enorme spirituele oefening. En het is nu 'voor het echie'...


vrijdag 14 oktober 2016

Spanning en sensatie...


Al een hele tijd ben ik bezig om te leren meer te voelen. Grappig dat ik dan, als ik zo'n wens uitspreek, niet bedenk dat 'meer voelen' iets anders betekent dan 'je goed voelen'. In mijn vorige stukje zei ik wel dat ik lichter ben geworden, dat betekent niet dat ik me nooit meer onzeker of angstig of wat dan ook voel.

Rond deze tijd, en in april, krijg ik tegenwoordig een uitnodiging voor een MRI. Begin september viel de uitnodiging al op de mat voor een scan op 20 oktober a.s.. Heel fijn want dan weet ik waar ik aan toe ben, maar ook ruim voldoende tijd om iets anders in werking te laten treden. Er komen gevoelens naar boven, waar ik normaal gesproken misschien niet zo mee bezig ben, of beter gezegd, die ik wellicht wat onderdruk, maar die nu op de voorgrond treden.
Meer voelen klinkt natuurlijk prachtig, maar ik sta aan mijn eigen lopende band en keur heel veel gevoelens af. Vooral de positieve gevoelens vind ik okee en mogen van mij doorkomen merk ik. De minder positieve gevoelens, zoals angst, onzekerheid etc., vind ik niet okee en die laat ik er dan ook niet zomaar door. Maar nu er weer een scan aan zit te komen, laten die zich niet zomaar van de band halen. 

Tegenwoordig voelen de dingen anders. Voorheen was een gevoel vooral gewoon een gevoel. Nu ervaar ik een gevoel vaak als een 'signaal'. 
'Gaat het nog wel goed met me. Voelde ik dit ook niet voor ik het ziekenhuis in ging.' 
Als ik mezelf afleid en het 'gevoel' is dan niet meer aanwezig, dan weet ik dat het geen signaal is of een gevoel, maar een gedachte die me iets laat voelen en waarmee ik mezelf dus goed gek kan maken. Zo kan er een vicieuze cirkel ontstaan van iets (denken) te voelen, wat me dan zorgen baart en waardoor het gevoel alleen nog maar sterker wordt. 
Gelukkig kan ik er al beter mee omgaan. Dit keer heb ik het ook niet allemaal alleen gedaan ('Want ik moet toch alles zelf en alleen kunnen.') en bij D. en een aantal vrienden aangegeven dat dit speelt en om hulp gevraagd. 

Fijn dat ik zulke lieve mensen om mij heen heb. Dank jullie wel voor alle steun!

Nu oefen ik met hele kleine dingen in het accepteren van 'onplezierige' gevoelens, bijvoorbeeld door niet uit alle macht te vechten tegen kramp in mijn tenen of voet, maar die er gewoon te laten zijn, om dan te merken dat het dan ook zo weer verdwenen is.

Weer een stap verder dus op mijn ontdekkingsreis en opnieuw ontdekt dat ik alle gevoelens mag verwelkomen en omarmen. Ik blijf oefenen en leren.



zaterdag 27 augustus 2016

Lichter...


Opeens voelde ik het, ik ben lichter. 
De Thai Yoga Masseur merkte het 3 jaar geleden al op dat ik lichter was en nu voel ik het zelf ook heel duidelijk. Fijn! 

Ik ben nog steeds dezelfde die ik was, maar er is wat weg. Zoals ik nog 'een serieus mens' werd genoemd in een aanbeveling op LinkedIn, merkte ik vanmorgen vroeg dat het serieuze, en het soms een tikkeltje zwaarmoedige, plaats heeft gemaakt voor luchtigheid, een 'het komt wel goed'-gevoel.
En ik was al de 2.1 versie van mezelf met veel meer positiviteit en nu is daar dus nog iets veranderd. 

Indira, versie 2.1.1, ik verwelkom je. 



maandag 11 juli 2016

Op weg naar herstel... (7)



Alweer een tijdje terug had ik het plan opgevat om mijn amalgaamvullingen te laten vervangen. Ik wilde dit doen om mijn lijf te zuiveren en zo mijn herstel te ondersteunen. Hoe minder schadelijke stoffen in mijn lijf, hoe beter. Mijn tandarts deed er echter vrij laconiek over. Ik heb me daar destijds door laten beïnvloeden en het nog even laten zitten.

Het bleef in mijn achterhoofd aanwezig en toen ik op een gegeven moment op een ochtend wakker werd, besloot ik dat het tijd was voor actie. Ik heb contact opgenomen met een biologische tandarts, want als ik ze dan zou laten verwijderen, wilde ik het ook verantwoord doen. 

Zo gezegd, zo gedaan. In juni 2016 zijn alledrie de amalgaamvullingen die ik nog had, vervangen.

Weer een stapje gezet en ik ga vol goede moed verder....

zaterdag 30 april 2016

Cadeau...


Afgelopen week kreeg ik, bij de Stichting waar ik vrijwilligerswerk doe, de boodschap dat mijn reiskosten niet langer vergoed konden worden en dat ik die met onmiddellijke ingang zelf moet gaan betalen. Geen fijne boodschap vond ik het. Maar C. zou C. niet zijn als hij niet meteen met een voorstel kwam om me tegemoet te komen, namelijk dat ik wellicht thuis zou kunnen gaan werken. 

Nu zag ik dat niet direct als een oplossing, ik zag vooral de bezwaren. Er zitten voordelen aan het naar een kantoor gaan en een werkplek buiten de deur hebben. Want ik zie mezelf al hele dagen in mijn pyjama zitten, niet douchen en niet buiten komen. Maar goed, erover nagedacht, erover gesproken met D. en er een nacht over geslapen en toen heb ik besloten dat ik het een kans mag geven.

Donderdagmiddag met een grote tas met mijn werkspullen weer op weg naar huis. Eigenlijk nog steeds teleurgesteld dat het zo loopt. Totdat ik bijna thuis was en plotseling besefte dat ik kort geleden tegen D. zei dat ik het wel fijn zou vinden om wat meer tijd voor mezelf te hebben. En zie hier, ik heb gekregen waar ik om heb gevraagd.


Zonder dat ik het me realiseerde had ik dus eigenlijk een cadeautje gekregen, want thuis werken betekent twee uur minder reistijd op een dag! Dat zijn twee hele uren die ik naar eigen inzicht kan indelen.

Het zal wellicht wat moeite kosten om elke dag te douchen en me aan te kleden. En ook om er elke dag voor te zorgen dat ik voldoende beweging krijg, want nu gaat dat vrijwel vanzelf omdat ik naar kantoor ga. Maar vooral zal het om discipline vragen om er voor te zorgen dat ik ook elke dag lang genoeg naar buiten ga. 

Nu onderschat ik mezelf wellicht, want ik heb er ook voor gezorgd dat ik dagelijks mediteer en sinds februari van dit jaar doe ik dat zelfs twee keer per dag een half uur. Als ik dat kan, kan ik er ook voor zorgen dat ik me aankleed, voldoende beweeg en naar buiten ga. Ik heb wel voor grotere uitdagingen gestaan! 

Dus ik ga dit cadeau eens rustig uitpakken en er eens flink van genieten dat ik zomaar krijg wat ik wil.