zondag 1 april 2018

Vreugde vinden in moeilijke tijden...

Waar ik door het programma 'Vreugdevol leven' zeker van bewust ben, is hoe snel de maanden voorbij gaan. Maand vier is alweer van start gegaan. Door dit programma ervaar ik mijn tijd wel als nuttig besteed.

De afgelopen maand was een heel dankbare maand. Ik begon met dankbaarheid voor een gezond gebit. Vervolgens heb ik het onderwerp aandacht gegeven tijdens een werkvergadering door er een stuk over voor te dragen. Daarna had ik een gezellige middag met mijn moeder en was er een gezellig samenzijn ter ere van de verjaardag van mijn schoonvader. Toen volgde ook nog een heel gezellig feest van mijn andere schoonvader en -moeder, die hun 30-jarig huwelijk vierden. 
Ik leer dan ook veel andere dingen, zoals meegaan in the flow als het niet helemaal gaat zoals ik dat zou willen of zoals ik het me voorgesteld had. Allemaal verborgen lessen. 
De zondag erop volgde ik een proefles Taiko drummen, wat ik helemaal geweldig vind! De maandag erop ook nog een gezellig samenzijn met een vriend die ik niet heel vaak zie. 
En iets wat me normaal gesproken als vanzelfsprekend voorkomt, stemmen voor de gemeenteraad, schatte ik nu echt op waarde, want hoe bijzonder is dat! 
Ook nog in de afgelopen maand kwam een lieve vriendin helemaal speciaal voor mij uit het Oosten van het land naar mij toe gereden. 
Deze maand heb ik ook de aangifte inkomstenbelasting mogen afronden. Dat vind ik niet een heel leuk project, maar ik heb het lichter voor mezelf kunnen maken door er elke dag een beetje tijd aan te besteden en ik ben ook dankbaar dat mijn zus mij vervolgens heeft geholpen met de afronding en de controle ervan. Ik ben ook heel dankbaar voor de heerlijke eerste craniosacraal behandeling van dit jaar. En ik heb ook mijn lieve D. regelmatig bedankt voor de dingen die hij doet.

Wat me met een bijzonder gevoel van dankbaarheid vervulde, was dat ik oprechte dankbaarheid kon voelen voor het harde werken wat mijn vader zijn hele leven voor ons gezin heeft gedaan. 
Mijn relatie met mijn vader is er niet een van veel warmte en goede gesprekken, maar ik merk dat daar langzamerhand wat verandering in komt. Ik weet heel goed dat ikzelf de relatie in stand houd, door hetzelfde te blijven doen als ik altijd doe. Voor mijn gevoel heb ik die rol die ik vervul nu een beetje veranderd door eens iets te doen wat we niet gewoon zijn te doen in ons gezin. Ik heb de dankbaarheid naar mijn vader uitgesproken. Ik ben er van overtuigd dat iedereen het fijn vindt om horen dat je iets waardeert. Dus als je iets wilt doen voor een ander, bedank hem/haar dan gewoon eens ergens voor.

Daarbij ben ik ook dankbaar voor eerder geleerde lessen waar ik nu mijn voordeel mee doe. Ik heb namelijk veel leuke dingen gedaan en te doen en ik heb de afgelopen week daarom iets niet gedaan wat ik eigenlijk wel heel leuk vind en waar ik ook veel zin in had. Maar de ervaring leert dat er ook aan het doen van leuke dingen een grens zit, dus ik heb deze activiteit van afgelopen vrijdag even overgeslagen. 

En gister hebben D. en ik de maand afgesloten met een heerlijke dag in Amsterdam.

Vorige keer vroeg ik me af wat ik nog zou leren in de maand van de dankbaarheid, maar dat blijkt nog aardig veel te zijn geweest. De maand april wijd ik aan het vinden van vreugde in moeilijke tijden. Ook nu ben ik weer nieuwsgierig wat dat me zal brengen. Ik kom er weer op terug! Tot dan.


donderdag 1 maart 2018

Een dankbaar hart is een vreugdevol hart...


De eerste twee maanden van het nieuwe jaar zijn alweer voorbij. Twee maanden waarin de intentie om vreugde toe te laten in mijn leven en vervolgens mindfulness centraal stonden. En centraal blijven staan, want ik stop daar niet mee, maar voeg er weer een nieuwe stap aan toe. Het zwaartepunt ligt daarbij wel op de nieuwe stap. De stappen die ik heb gehad en de stappen die daarna nog volgen, zijn achtereenvolgens:

1. De geest neigen naar vreugde;
2. Mindfulness, aanwezig zijn voor je leven;
3. Een dankbaar hart is een vreugdevol hart;
4. Vreugde vinden in moeilijke tijden;
5. De gelukzaligheid van onberispelijkheid;
6. De vreugde van loslaten;
7. De zoetheid van zelfliefde;
8. De vreugde om lief te hebben;
9. Compassie; de natuurlijke uiting van een vreugdevol hart;
10. De vreugde van gewoon zijn.


Op 1 maart begint dus de derde stap in mijn jaarthema 'Vreugdevol leven', dankbaarheid. Dit is geen nieuw onderwerp voor mij, dus ik ben benieuwd naar wat ik er nog over ga leren en wat ik ga ervaren.

In juli 2012 ben ik begonnen met het bijhouden van een dankboek. Eerst digitaal, maar nadat ik daar tot twee keer toe alles van was kwijt geraakt, ben ik overgegaan op pen en papier. Met een kleine pauze van een aantal maanden, houd ik dat tot op de dag van vandaag vol. 
Het helpt me om me te blijven richten op de mooie, positieve dingen van het leven. Soms is dat iets heel kleins, bijvoorbeeld de zon die schijnt en soms is het ook heel groot, zoals de liefde die D. en ik voelen en delen.

Vandaag (ik schrijf dit op de laatste dag van de maand februari) loopt mijn hart over van de dankbaarheid en gelukzaligheid. Gisteravond heb ik deel genomen aan de class 'Vrienden voor het leven', van The School of Life Amsterdam. Ik heb er enorm van genoten, ik vond het een hele mooie avond en ik ben er erg blij van geworden. Dat ga ik dus vaker doen! 
Ik heb de avond afgesloten met een cadeautje aan mezelf in de geest van het nieuwe thema, een doosje vol inspiratie voor het ervaren van dankbaarheid.





maandag 26 februari 2018

Bewust zijn...

Bewustzijn is voor mij heel belangrijk. Het is voor mij het verschil tussen of het goed of minder goed gaat met me. 
Bijna 6 jaar geleden was er een periode van zo'n drie weken die ik me nagenoeg niet herinner. Daar bestaan voor mij alleen korte momenten van, waarin ik even bewust was, verder was ik grotendeels onbewust. 
Een paar jaar daarna, had ik ook zo'n episode, hoewel het toen 'slechts' om ongeveer een uur ging van onbewust zijn, letterlijk buiten bewustzijn, met af en toe een flardje bewust. Ik schreef erover in dit stuk.
De afgelopen maand heb ik, als tweede stap binnen mijn jaarthema 'Vreugdevol leven', met mindfulness, oftewel bewust zijn, gewerkt. Ik heb daar eerder al een training in gevolgd en ik heb dat wat ik geleerd heb, zoveel mogelijk toegepast. Wat er automatisch gebeurt, is dat er een vertraging optreedt. Als je bewust wilt zijn, kun je niet met verschillende dingen tegelijk bezig zijn. Je hebt je aandacht nodig voor datgene waar je op dat moment mee bezig bent. Dus toen ik, bijvoorbeeld, melk aan het koken was voor een warme chocomelk, was ik melk aan het koken en was ik niet ondertussen met andere dingen bezig. 
Het effect is dat je leven een stuk rustiger is. Niet zo gejaagd en gehaast, maar omdat je je concentreert op een ding tegelijk, is er rust en eenvoud. Wat een heerlijkheid.

En natuurlijk lukt dat nog niet altijd even goed. Met alle dingen die ik doe, is er sprake van een blijvend leerproces. 

Toen D. jarig was en ik hem zei dat ik hem zijn cadeau zou geven als 's avonds het bezoek er zou zijn, was ik die avond zo afgeleid en bezig met andere dingen, dat ik compleet vergeten ben hem zijn cadeau te geven. Niet heel mindful, maar wel reden voor grote hilariteit, omdat ik er pas weer aan dacht toen het bezoek alweer weg was. We hebben er hartelijk om gelachen met zijn twee. En D. was heel erg blij met zijn cadeau en dat was uiteindelijk het belangrijkst.
Een ervaring waar ik me heel duidelijk van bewust was, overkwam me tijdens mijn vrijwilligerswerk. Ik kan best kritisch zijn met betrekking tot de vragen die bij onze stichting binnen komen. Dat is ook onderdeel van mijn werk, dus dat is in dit geval een kwaliteit. Nu kwam er een vraag binnen en de mevrouw in kwestie stelde nogal wat eisen aan de hulp. Dat zou voor weerstand kunnen zorgen, want je mag toch blij zijn met alle hulp die je gratis en voor niets krijgt, maar ik kon me juist heel goed voorstellen dat je ook wilt dat het werk netjes gedaan wordt. En ik voelde opeens een enorme compassie, een onderwerp voor een andere maand, maar wat voelde dat fijn.

Die kritische houding heb ik overigens ook ten opzichte van mezelf en ook in dit hele proces van vreugdevol leven. Ik vind snel dat ik het niet goed doe of dat ik niet genoeg doe etc., dus ook dat ik niet bewust genoeg ben. Toen ik daar verder over nadacht besefte ik dat ik op veel terreinen juist heel bewust ben. Zo ben ik heel bewust van mezelf en van de mensen om me heen, waardoor ik mijn best doe anderen niet tot last te zijn, maar ook door heb dat een ander hulp nodig heeft en dat ik dat dan ook kan aanbieden. 
En ik ben heel milieubewust. Ik maak de wereld elke dag een stukje schoner door elke dag 1 stuk (en vaak meer) zwerfvuil te rapen en door afval te scheiden en door altijd zelf een paar tasjes bij me te hebben. En ik ga bewust om met stroom, gas en water. Allemaal zaken waarvoor ik bewust in het leven dien te staan om het door te hebben.

Dus, om weer even terug te gaan naar zo'n 6 jaar geleden: een schouderklopje voor mezelf!


donderdag 1 februari 2018

Mindful...

Januari heeft me veel blije momenten gegeven, zoals een heerlijke wandeling in de zon op 7 januari. En ik heb een aantal boeken in de boekenkasten gezet in het bejaardencentrum hier om de hoek en daar heb ik geheel onverwacht twee oudere dames kunnen helpen. 
Een dame door de liftdeur lang genoeg open te houden, zodat zij rustig de lift kon verlaten met haar rollator. En een dame door haar te helpen met het openmaken van de deur van haar kamer (en als ik dan toch bezig was of ik dan ook even kon controleren of er post in de brievenbus zat). 
De dankbaarheid van beide dames was hartverwarmend.

Natuurlijk waren er ook dagen die ik liever overgeslagen had, maar ach, die zullen er ook gewoon altijd zijn. Die horen er ook gewoon bij en door ze te accepteren, zijn ze ook minder erg. De vreugdevolle momenten waren echter veel duidelijker aanwezig.

Het kopje thee op 20 januari met mijn lieve vriendin J. uit Leiden die ik al zo lang niet had gezien en ook het uitwisselen van ervaringen met de andere deelnemers in de 'Klaagvrije maandag special' facebook groep heeft veel mooie momenten opgeleverd. Daardoor besefte ik hoever ik al gekomen ben. Het elke dag invullen van mijn dankboek heeft daartoe zeker ook bij gedragen. 

En er waren ieniemienie blije momenten, zoals de zwevende meeuwen op de harde wind en het aardige gesprekje met een buurman en -vrouw in de supermarkt. 

En als klap op de vuurpijl heb ik de maand afgesloten met een geweldig goede nacht slaap! Maar liefst 8 uur achter elkaar zonder tussendoor wakker te worden. Ik kan me niet eens meer herinneren wanneer dat voor het laatst was en dan is het belangrijk te vermelden dat D. en ik geen kinderen hebben... Een beter begin van de volgende stap kan ik me niet voorstellen. 

De volgende stap die ik mag toevoegen aan de intentie om vreugde toe te laten in mijn leven is mindfulness; aanwezig zijn in mijn leven.

woensdag 17 januari 2018

High on life!


Al heel lang wilde ik eens een aantal dagen vasten. Ik volg al bijna een jaar de ketogene leefstijl en ik baseer me daarvoor vooral op de informatie van Dr. David Perlmutter, een Amerikaans neuroloog die een aantal boeken schreef waarin hij ook het vasten bespreekt, o.a. in 'The Grain Brain - Whole Life Plan', maar ook de facebook-groep Ketogeen Nederland is voor mij een bron van informatie.

In november had ik al eens 24 uur gevast, gewoon om eens te ervaren hoe het mij zou bevallen en dat ging heel erg goed en gemakkelijk. Met het nieuwe jaar in aantocht had ik daarom besloten om in de eerste maand van het jaar 72 uur niet te eten. Drinken natuurlijk wel, want zonder drinken kun je niet, zonder eten gaat beter.

Op dinsdag 9 januari heb ik na mijn avondmaaltijd niet meer gegeten tot vrijdagavond 12 januari. De eerste dag ging prima en ook de tweede dag ging goed. Af en toe rommelde mijn buik wel wat, maar verder ging het heel voorspoedig. 
De derde dag heb ik als het meest bijzonder ervaren. Ik dacht dat ik tegen die tijd wel als een vaatdoek op de bank zou hangen en tot niet veel in staat zou zijn, maar niets was minder waar. Ik voelde me geweldig! Ik moest ook erg om mezelf lachen, want ik had regelmatig de neiging om wat te gaan eten, maar dan bedacht ik weer 'oh nee, ik ben aan het vasten.' Ik had het gevoel dat ik de hele wereld aan kon en ik had energie voor 10. Ik heb me wel rustig gehouden en ik voelde me heerlijk. High on life!
Tijdens het vasten treedt er autofagie op. In het kort komt het er op neer dat je lijf energie probeert te besparen door oude cellen op te ruimen. Op het moment dat je weer gaat eten, maakt je lijf weer nieuwe cellen aan. Dat is daarom het belangrijkste moment van het vasten. Je lijf heeft goede voeding nodig met een hoge voedingswaarde. 

Het vasten was voor mij een methode om mijn gezondheid te verbeteren. Nu ik het een keer 3 dagen heb gedaan, en het me zo goed is bevallen, wil ik het elk begin van een nieuw kwartaal doen. Aangezien ik niet heel veel vet op mijn lijf meedraag, vind ik 3 dagen meer dan genoeg. Het doel wordt dan ook al bereikt, dus langer vind ik ook niet nodig, want het geeft eveneens stress aan je lijf, dus niet te vaak en niet te lang. En ik vind eten ook veel te lekker om het langer niet te doen.

Naast de gezondheidsvoordelen heeft het vasten ook een belangrijke bijdrage geleverd aan mijn jaarthema 'Vreugdevol leven'. Het bereiken van het doel en de euforie van de derde dag hebben daar voor gezorgd.

Mocht je meer willen weten over vasten, dan is er op internet enorm veel informatie over te vinden. Onderstaande Ted Talk vind ikzelf een mooi begin.


maandag 1 januari 2018

Gelukkig nieuw jaar!

Dit jaar doop ik tot het jaar van de krimp en de persoonlijke groei. Of ik een gelukkig nieuw jaar heb, heb ik zelf in de hand. Zoals ik gister al deelde, heeft de Dalai Lama al eens gezegd:

'Geluk is geen kant en klaar product, het is een gevolg van je eigen handelen.'

Het klinkt misschien gek, maar de laatste jaren behoren tot de gelukkigste van mijn leven. Dat is voor mij ook meteen het bewijs dat geluk in jezelf zit. Je kunt niets of niemand de schuld geven als je je niet gelukkig voelt. 
Ergens aan het begin van mijn tienerjaren was het geloof ik, dat ik een heel duidelijk besluit heb genomen dat ik me niet meer wilde voelen zoals ik me toen voelde. Zoals ik het me herinner, was ik boos op iedereen en voelde ik me alsof me een enorm onrecht werd aangedaan. Dat had ik kunnen voortzetten om miserabele jaren tegemoet te gaan, maar ik besloot dat ik daar niets mee opschoot en door dat besluit, veranderde ik mijn leven in positieve zin. Ik nam de regie in eigen handen en dat geeft meteen een heel ander gevoel. 

Dat ging echt niet van de een op andere dag, ik heb daar toen ook hard mijn best voor gedaan en de beloning was groot.

Gelukkig ben ik al, maar ik zou graag het vonkje van vreugde wat ik in mij draag, uit laten groeien tot een krachtig brandende waakvlam die altijd blijft branden. Geen hysterische blijdschap, maar gewoon een vreugdevol basisgevoel. Daar ga ik dit jaar mee aan de slag aan de hand van de stappen uit het boek 'Awakening Joy'.
Hierin worden 10 stappen behandeld om meer vreugde in je leven te ervaren. Ik wil me iedere maand van dit jaar concentreren op een stap. De eerste stap is de intentie. Zoals ik hiervoor al beschreef, weet ik uit eigen ervaring hoe krachtig een intentie werkt. Ik heb mijn intentie als volgt omschreven:

"Ik laat vreugde toe in mijn leven, zodat ik geniet van het leven zoals het zich aandient en ik mijn vreugde meer ervaar."

Ik realiseerde me laatst dat ik altijd graag invloed uit heb willen oefenen en hiermee is dat ook mogelijk. Misschien op een ander vlak dan ik me in het verleden voorstelde, maar voor mijn gevoel op een heel belangrijk vlak, namelijk invloed op een mooiere wereld. 

zondag 31 december 2017

Grensverleggend vermogen...


Om ons te laten overleven, is ons brein gericht op al het negatieve wat ons het leven kan kosten. Wat een geweldig 'apparaat' is onze grijze massa toch! Ik ben er nog altijd enorm van onder de indruk. Inmiddels loert er in ons leven niet meer om elke hoek een gevaar, al doen we zelf soms nog steeds of dat wel zo is. Over het algemeen genomen, mag ik wel stellen dat we veilig zijn en dus mogen we ontspannen en genieten van ons leven, dat maakt het ook wat aangenamer. 

Mijn eigen hersenen blijven me verbazen, want ik heb altijd gedacht dat ik een pessimist ben, maar blijkbaar heb ik mijn hersenen al zoveel getraind, dat ik inmiddels meer gericht ben op het positieve. Dat is namelijk nog zo'n indrukwekkende eigenschap van je hersenen, je kunt ze trainen. Ja, ook als je al wat ouder bent, kun je je hersenen nog een andere kant op sturen als de richting je niet bevalt. Ik ben daar over de afgelopen jaren zoveel mee bezig geweest dat dat, blijkbaar, inmiddels vanzelf gaat.

De uitslag van mijn laatste scan was niet positief, er was opnieuw groei zichtbaar. En nu wilde de neurochirurg zelfs mijn dossier eerst in het team bespreken voordat hij ons wegstuurde met een afspraak voor over een half jaar, zoals we dat inmiddels zo gewend zijn geraakt. Hij wilde eerst bespreken of er actie ondernomen diende te worden, bijvoorbeeld een nieuwe operatie en wellicht aanvullende behandelmethoden. Dat was best even schrikken, maar al snel richtte ik me op de positieve kanten van het verhaal. 

Het groeit misschien wel, maar wel de goeie kant op, namelijk in de enorme open ruimte die ik daarvoor beschikbaar heb. Dat betekent dat de groei geen effect heeft op mijn hersenen en daarmee niet op mijn functioneren. Ik merk er dus niets van. Bovendien zijn het mooie bolletjes die, op termijn, ook weer makkelijk te verwijderen zijn. Alle behandelmogelijkheden staan nog open.

Daarnaast gaf het me ook kracht te beseffen dat de neurochirurg en het team misschien een advies zouden kunnen geven, maar dat het MIJN lichaam en MIJN leven is, dus ik bepaal nog altijd wat gebeurt. Ik hoef het me niet te laten gebeuren en daarmee geef ik de regie niet uit handen.

Gelukkig bleek dat de neurochirurg en D. en ik allemaal op dezelfde lijn zitten en dat verdere behandeling op dit moment niet gewenst is. Dat betekent gewoon weer over een half jaar een nieuwe scan.

Zoals de Dalai Lama heeft gezegd: geluk is geen kant en klaar product, maar afhankelijk van je eigen handelen.




vrijdag 23 juni 2017

Overdenkingen


Schrijven heb ik altijd gedaan. Op mijn 12e ben ik ermee begonnen, in een oud poëziealbum en ik heb ze allemaal nog. Al mijn gedachtenspinsels liggen in een stapel schriftjes in de kast. Alleen het kopen van een nieuw schriftje was al een genoegen. Ik denk dat ik het nodig had om zaken van me af te schrijven. Een soort therapie, zonder dat ik daar toen ooit van gehoord had, als natuurlijke behoefte. Heel lang heb ik dat gedaan, in die schriftjes schrijven, maar op een gegeven moment had ik het niet echt meer nodig. Daarna heb ik het nog maar af en toe gedaan en ben ik met dit blog begonnen. Hieronder nog een overdenking die ik gister tegenkwam toen ik op zoek was naar een schrijfblok. Licht aangepast overgenomen.

10 april 2009
"We zijn de weg kwijt geraakt. Dat waar het om gaat in het leven zijn we uit het oog verloren. Het hoogste doel in het leven lijkt het verdienen van veel geld, groei, meer. Het is nooit genoeg. Dat geldt voor inkomsten, maar ook voor mensen. Er zijn te weinig mensen om de AOW te kunnen betalen, dus moeten er meer mensen (kinderen) komen. Zijn er dan geen andere manieren waarop we ervoor kunnen zorgen dat we het goed hebben met elkaar?
De crisis is zo gek nog niet. Wellicht dat nu weer naar boven komt waar het echt om draait in het leven.

Het leven heeft geen doel, het doel is leven.

Nu maken we van het doel het streven naar welvaart (wat is dat eigenlijk?) en het streven naar meer. Het is nooit genoeg en wanneer houdt dat op, dat streven? Meer is een oneindige term. Meer en groei zijn oneindig. Het kan altijd beter, meer. En in dat proces verknoeien we onze leefwereld. We zijn zo gefocust op dat 'meer' en 'beter', dat datgene waar het om draait aan ons voorbij gaat en zelfs vernietigd wordt.

Alles waar we naar streven levert een probleem op waar we dan weer een oplossing voor zoeken. De gezondheidszorg is 'verbeterd', waardoor we langer leven en dus ook met steeds meer mensen zijn. Omdat we met steeds meer zijn, moet de natuur wijken voor meer huizen, fabrieken en landbouwgrond waarop dan weer meer verbouwd mag worden om al die mensen van voedsel te kunnen voorzien. We overrulen de natuur en proberen dan een oplossing te bedenken voor de problemen die daardoor ontstaan. Wat een raar bestaan eigenlijk. Ik maak een probleem en zoek er dan een oplossing voor. 


Terwijl de oplossing er juist misschien wel in ligt om niets te doen. De natuur reguleert zichzelf.

Wij proberen bijvoorbeeld bepaalde diersoorten in stand te houden, waardoor er juist weer teveel van komen, die we dan vervolgens weer afschieten.
Is de opwarming van de aarde en de natuurrampen die daar mede verband mee houden niet ook de natuur die het weer uit handen neemt van de mens, het verstand? De natuur reguleert zichzelf, evolueert als dat nodig is en ruimt ook op als dat nodig is. Zou het zo kunnen zijn dat de natuur hiermee het natuurlijk evenwicht probeert te herstellen? Omdat er wellicht teveel mensen zijn om in evenwicht te leven?

Is de oplossing er in gelegen om het niet over te nemen, maar het achterover leunen of liever in het accepteren en er in meebewegen?

Het doel van het leven is leven op zich. Houdt dat niet in dat we er alleen voor hoeven zorgen dat we kunnen eten, van waar de natuur in voorziet en op een fatsoenlijke manier met elkaar omgaan en voor elkaar zorgen? Hebben we daar ook niet onze handen vol aan? Omdat we met zoveel zijn moet er een groep bezig gehouden worden zo lijkt het. Is het zo gegaan? Dat de boventallige mensen zich gingen vervelen en bezigheden voor zichzelf gingen bedenken? En de mens die nog wel nuttig bezig was, ging kopiëren, misschien wel uit jaloezie? Maar het product daarvan was natuurlijk teveel, dus ging men met elkaar concurreren. Is zo de onzin ontstaan?

Kleding heeft als enige doel om ons warm te houden, ons te beschermen tegen weersinvloeden, maar het is zijn doel volledig voorbij geschoten. Nu heeft kleding een heel ander doel; om gezien te worden of om te classificeren (ergo:ik hoor bij die groep/stam) of om te overtuigen, om überhaupt gehoord te worden."


En op 30 juni van datzelfde jaar nog het volgende stukje:


"Ik pas niet in die wereld van 'belangrijke mensen', dus wordt het tijd dat ik me er uit terugtrek. Het zou sowieso niet een streven moeten zijn om erbij te willen horen. Ik wil geen spelletje spelen en dan is het eigenlijk al genoeg om er niet bij te horen. En ik krijg dat elke keer weer voor mijn kiezen. En het stomme is dat het dan toch iedere keer weer een teleurstelling is."


Tot zover een kleine blik in mijn hart in 2009. Er is niet heel erg veel veranderd...

dinsdag 23 mei 2017

Het illustere lustrum

Deze maand is het precies 5 jaar geleden. Op 1 mei 2012 werd ik opgenomen, op 2 mei vervoerd naar een ziekenhuis dat de hersenoperatie aan kon en op 8 mei werd de vuistgrote tumor grotendeels verwijderd.

Volgens de statistieken ben je na 5 jaar schoon 'genezen'. Nu is dát lastig te halen, want de tumor zit verweven in mijn hersenen. Ik ging voor 5 jaar vrij van groei. Dat heb ik net niet gehaald, omdat de tumor in oktober 2016 bleek te zijn gegroeid. Minimaal weliswaar, maar toch. 
Toch is het reden voor een 'feestje' want bij de laatste controle in april 2017 is de uitslag weer: 

een stabiel ziektebeeld!


Niet dat ik nu op mijn lauweren kan rusten, want deze situatie vraagt een 24/7 inzet. Soms vergeet ik het heel even, maar toch is hij er altijd. Ik kan er geen 'vakantie' van nemen of hem achter het behang plakken. Ik mag er goed voor zorgen. 


Gelukkig gun ik het mezelf om te helen, dus we gaan vrolijk verder op het ingeslagen pad en we zullen zien of de tomeloze inzet de volgende keer beloond wordt met krimp.



zondag 26 maart 2017

Op weg naar herstel... (8)


Het wordt me steeds meer duidelijk dat er niet zoiets bestaat als een standaard gezonde voeding. Dat wat voor de één gezond is, is dat niet voor de ander. Goede voeding is dus heel persoonlijk. Zo weet ik van iemand die beter alleen vlees kan eten en niet teveel of geen groenten. Klinkt heel bizar, maar in groeten en fruit zit dus een stofje waar je erg gevoelig voor kunt zijn, wat die persoon is. Dus ook al eet hij voeding waarvan in het algemeen gezegd wordt dat het gezond is, hij wordt er juist zieker van.

En ik leer me suf over voeding sinds ik begonnen ben met het ketogeen'dieet', of in ieder geval, ik ben een poging aan het doen om in ketose te komen, wat nog niet meevalt. Veel voorgangers zijn met deze levenswijze begonnen om af te vallen, maar er zijn er ook die zo leven vanwege de gezondheidsvoordelen. Dat laatste is ook mijn motivatie, want afvallen dat is niet nodig. Ik mag zelfs opletten dat ik niet teveel gewicht kwijt raak.

Mijn motivatie komt voort uit het feit dat kanker en suiker geen goede combinatie is. Ik was al begonnen met minderen door minder brood te eten, maar nu zie ik opeens hoeveel koolhydraten er in eten zit! Dat is niet mals. Het is de bedoeling dat ik mijn energie voornamelijk uit vetten ga halen in plaats van uit suikers (glucose). Bovendien ga ik voor optimale gezondheid voor mijn hersenen en dat betekent dat ik ook gluten geschrapt heb.

Het is een heel gepuzzel om mijn eten volwaardig te houden/krijgen. Daar had ik dan ook de hulp voor ingeschakeld van een diëtist, maar als je me light dranken en margarine adviseert, ben je mijn vertrouwen kwijt. Had ook al een poging gedaan om via het VUmc, waar ik tenslotte onder behandeling ben, begeleiding te regelen, maar dat kan alleen als er een 'medische indicatie' is. Een hersentumor is blijkbaar niet genoeg. Duidelijk dat voeding door de medische wetenschap niet gezien wordt als medicijn, ondanks dat de grondlegger van de Westerse medische wetenschap dat juist als uitgangspunt nam.
Dan maar zelf aan de slag. 
Op een of andere manier voelt dat ook wel fijn. Nu neem ik de verantwoordelijkheid voor mijn eigen gezondheid zelf in de hand. Al is het natuurlijk ook fijn als er iemand is met verstand van zaken die met je meekijkt. Ik neem mijn gezondheid niet licht op. Fijn hierin is dat ik via internet veel informatie kan vergaren. Het is een studie op zich om goed voor jezelf te zorgen.

Wel vind ik het belangrijk om er niet te obsessief mee bezig te zijn. Balans!
Ook komt hier 'voelen' en 'bewustzijn' bij kijken, want zoals ik zei, wat gezond is voor de één, hoeft dat niet te zijn voor de ander. Dus ik mag goed in contact blijven met mijn lijf om op te merken hoe ze reageert op wat ik eet. Daar speelt ook mindfulness een rol, want merk ik op wat mijn lijf zegt over voeding, of wat ik denk over eten. En wat te denken van plezier, eten mag ook fijn zijn. Zo komt er heel veel samen in eten.

Al ben ik nog maar net begonnen met deze levenswijze, ik word er nu al blij van. Ik voel me weer een soort 'jager/verzamelaar' op zoek naar, voor mij, goede voeding. Dat blije zou ook al een neveneffect kunnen zijn van deze manier van eten, want voeding heeft vanzelfsprekend ook effect op je hersenen.

Dit voelt goed, alsof ik nog verder op de juiste weg ben.